امیدوارم به هیچکس برنخوره
امیدوارم به هیچکس برنخوره ....!
چهار ترم گذشت و ما توی هر جمعی نشستیم اوایل میگفتن صمیمی
ترین گروه بچه های آی تی 90 هستن
و آخر هم میگفتن اصلا اینا اتحاد ندارن
ولی واقعا
چی شد که اینجوری شدیم ؟(تمام حرفام هم خودم شامل میشم هم همه)
بااجازه از همه هم کلاسی های عزیز:
2سال از دانشگاهمون رفت
2 سال دیگشم میگذره پس واقعا ارزش
نداره باهم خوب نباشیم و پشت سر همدیگه حرف بزنیم (اشاره به شخص خاصی نیست) بعضی
ها از همون اول از ما جدا بودن و از این جمع به نظر من دوستانه خوششون نمیومد
بعضیا هم با اعتقاداتشون در تناقض بود ولی خیلیا بودیم که با هم خوب بودیم که
صمیمی بودیم ولی دسته دسته شد .
همه درسارو باهم پاس نمیکردیم یکی عقب میفتاد یکی جلو
میفتاد جداشدیم توی درس خوندن ، فکر میکردیم هرکی واسه خودش دل میسوزونه، مگه
نمیشه یکی واسه هم کلاسیش دل بسوزونه ...!(تشکیل گروه توسط خانم عسگرزاده)یکم بزرگ
فکر کنیم زندگیمون میگذره این 2 سال که نه 20،30 سال هم میگذره پس چرا با دلخوری !
هوای همدیگه رو نداشتیم
: توی خیلی از جاها من خودم شنیدم
که بچه های کلاس خودمون پشت سرم حرف زدن اونم چ حرفایی اگه یکی دیگه میزد واسم مهم
نبود اصلا میگفتم خب واسم مهم نیس منکه نمیتونم همه رو متقاعد کنم ولی بچه های
کلاس فرق دارن ،یادتون نره ماهمونایی هستیم که ترم یک میگفتن صمیمی ترین گروه
اینان و همه به ما حسودی می کردن !
دخترا و پسرا ازهمون اول خودشونو جدا کردن آخه چرا؟چرا وقتی
یکی پشت هم کلاسیمون بد حرف زد نزدیم تو گوشش؟چرا ادامه دادیم !
دلیل دیگه هم هست اینه که بعضیا دوست داشتن با بعضیا نوع
رابطشون رو عوض کنن
، به ما چه ،زندگی هرکسی به خودش مربوطه !
ببخشید که انقد حرفیدم و سرتونو به درد آوردم
.jpg)
این وبلاگ توسط جمعی از دانشجویان ورودی 90 فناوری اطلاعات دانشگاه صنعتی بیرجند در جهت اطلاع رسانی و افزایش اطلاعات عمومی و تخصصی ایجاد شده است .